محض خاطر آن همه دیروز نرو!
کمی تحمل کن
ببین قطره های باران
وقتی از هم جدا میشوند
چه زود میمیرند...

درخیالت مثل من پرواز کن

توخود عشقی  مرا آغازکن

سرزمین آرزوهایت کجاست ؟

امدم در را به رویم باز کن

بامن از باران و از شبنم بگو

عشق را با قلب من دمساز کن

عشق تو یک اتفاق ساده نیست

بانگاهت باز هم اعجاز کن

خلوتم راپر کن از حسی غریب

من خریدار توأم   ُپس تو بسیار ناز کن

با من از ناگفته ها حرفی بزن

دیگر ای آرام جان لب باز کن

من به یادت این غزل را ساخته ام

پس بیا این سکوت تلخ را آغاز کن

درون سينه آهي سر دارم
رخي پژمرده رنگي زرد دارم
 ندانم عاشقم مستم چه هستم ؟
همي دانم دلي پر درد دارم
 

تا در اين دهر ديده كردم باز
گل غم در دلم شكفت به ناز
بر لبم تا كه خنده پيدا شد
گل او هم به خنده اي وا شد
هر چه بر من زمانه مي ازود
گل غم را از آن نصيبي بود
همچو جان در ميان سينه نشست
رشته عمر ما به هم پيوست
چون بهار جوانيم پژمرد
گفتم اين گل ز غصه خواهد مرد
يا دلم را چو روزگار شكستي هست
مي كنم چون درون سينه نگاه
آه از اين بخت بد چه بينم آه
گل غم مست جلوه خويش است
هر نفس تازه روتر از پيش است
زندگي تنگناي ماتم بود
گل گلزار او همين غم بود
او گلي را به سينه من كاشت
كه بهارش خزان نخواهد داشت
 

 دزد
 گهواره ات را كه از خانه برد
زانوهاي خسته ي من
 چه قدر برايت
 سفت و سخت بودند
 اما من مي دانم
 تو
 مردي را كه
سالها بي گهواره خفته است را
 مي بخشي